Anna Stuart
Anna była młodszą córką króla Jakuba II. Po śmierci ojca poparła decyzję dostojników państwowych, by powierzyć tron jej starszej siostrze Marii oraz Wilhelmowi III Orańskiemu. Kiedy Wilhelm zmarł, królową Anglii została Anna. Nie miała łatwego życia. Urodziła osiemnaścioro dzieci, ale jedynie pięcioro żywych, z których tylko jedno przekroczyło wiek dziecięcy. To zrujnowało jej zdrowie i uczyniło ją nieszczęśliwą. W dodatku była chorobliwie otyła - tak bardzo, że podczas ceremonii koronacyjnej musiano wnieść ją na tron. Jako osoba głęboko religijna, gorąco popierała Kościół anglikański. Czując się osamotniona, łatwo ulegała wpływom innych ludzi i powodowała się uprzedzeniami. Była ostatnią władczynią Anglii, która zawetowała ustawę parlamentu.
Oparcie w przyjaciółce
Objęła tron, kiedy partie polityczne zaczynały dopiero się rozwijać i trudno je było kontrolować. Może dlatego szukała oparcia w swej przyjaciółce, Sarze Churchill, żonie Johna, dawnego dowódcy wojsk Wilhelma III. Za panowania Anny odniósł on wiele zwycięstw nad Francuzami, za co królowa nadała mu tytuł księcia Marlborough. Pod koniec jej życia Churchillowie wypadli jednak z królewskich łask. Władczyni uznała, że czas zakończyć długotrwałą wojnę z Francuzami i zawarła z nimi pokój w Utrechcie. Była kobietą mądrą, rozumiejącą swoich poddanych. Zmarła nieoczekiwanie, po okresie pewnych niedomagań. Ponieważ jej dzieci już nie żyły, następcą tronu został niemiecki książę Jerzy Ludwik, koronowany na króla Anglii jako Jerzy L.