Bismarck
Otto von Bismarck wywodził się z pruskiej rodziny szlacheckiej. Po ukończeniu prawa i odbyciu służby wojskowej został w 1847 r. wybrany do parlamentu pruskiego, a już w 1851 r. reprezentował Prusy w federalnym parlamencie, stanowiącym przedstawicielstwo wszystkich państw niemieckich. Marzył o zjednoczeniu Niemiec pod berłem Prus. W latach 1859-1862 był ambasadorem Prus w Rosji, a następnie we Francji. W 1862 r. król Wilhelm I mianował go premierem Prus i ministrem spraw zagranicznych. Bismarck zaczął prowadzić agresywną politykę wobec państw sąsiednich. W 1864 r. rozpoczął wojnę z Danią i odebrał jej przy wsparciu Austrii Szlezwik-Holsztyn, a następnie zwrócił się przeciw Austrii i pokonał ją w 1866 r. w tzw. wojnie siedmiotygodniowej. W latach 1870-- 1871 prowadził wojnę z Francją, a pokonawszy ją, zagarnął dwie graniczne prowincje - Alzację i Lotaryngię.